خدا ) ، و منم فرزند چراغ تابان ، و منم فرزند كسى كه خداوند او را به عنوان رحمت براى جهانيان مبعوث كرد ، و منم پسر آنكه بر تمام جنّ و انس از طرف خدا برانگيخته شد . » سخن امام كه به اينجا رسيد ، معاويه سخن آن حضرت را قطع كرد و گفت : يا ابامحمد ! از اين حرفها بگذريد ، براى ما خرماى تازه را تعريف كنيد - هدفش از اين كار خجل كردن امام عليه السلام بود - فرمود : « آرى نخل را باد بارور مىسازد و گرما آن را مىپزد و شب آن را خنك مىكند و خوشبو و پاكيزه مىگرداند . » سپس به دنبال كلام قبلى خود برگشت و در ادامهء گفتار فرمود : « منم فرزند آن‌كه دعايش مستجاب بود ، منم فرزند شفاعت كننده و فرمانروا ، منم پسر آنكه ( پيش از همه در قيامت محشور گردد و قبل از همه سر از خاك بردارد و ) غبار خاك از چهره بزدايد منم فرزند آنكه در بهشت را بكوبد و در بهشت براى او گشوده شود و وارد گردد ، منم پسر كسى كه فرشتگان به همراه او جنگيدند ، و غنايم جنگى بر او حلال شد و خداوند متعال با انداختن ترس بر دل دشمنان از فاصلهء مسافت يك ماه و بيشتر او را يارى كرد . » و ازاين قبيل سخنان همچنان مىفرمود ، تا اينكه دنيا در برابر چشم معاويه تيره و تار شد و حسن عليه السلام را شناخت از اهل شام و ديگر كسانى كه او را نمىشناختند ، سپس از منبر به زير آمد ، پس معاويه رو به آن حضرت و گفت : اما تو اى حسن ، همچنان اميد رسيدن به خلافت را دارى ، در حالى كه به آن نمىرسى ! حسن عليه السلام فرمود : « اما خليفه آن كسى است كه به سيرهء رسول